เผลอแป๊บเดียวจะ 3 เดือนแล้ว ??!!??
ยังจำวันที่ฌอนเพิ่งคลอดได้อยู่เลย
รู้สึกว่าพอนับเดือนแล้ว มันเพิ่งไม่นานมานี้เอง
แต่พอมองดูลูกที่โตขึ้นกว่าเดิมเยอะมาก ก็รู้สึกว่าเหมือนมันผ่านมานานแล้ว

รูปที่โรงพยาบาลรูปนี้ คุณพ่อสองคนกำลังประคบประหงมลูกอยู่ ^^
ย้อนกลับไปดูรูปลูกตอนฌอนเพิ่งเกิด
คิดในใจว่า หูย ทำไมลูกผ๊อม ผอม
(ตอนนั้นไม่รู้ เพราะในความรู้สึกคือ เบบี๋ต้องตัวเล็ก ๆ อยู่แล้ว)
นั่นสิว่าทำไมน้ามิ้งค์มาเยี่ยมในวันแรกที่กลับจากโรงพยาบาล
แล้วบอกว่า ฌอนเหมือนลูกลิง เหมือนลูกกบ หรือเหมือนลูกเต่ายังไงบอกไม่ถูก
เพราะตัวเล็กมาก แขนขาเล็กเสียเหลือเกิน
มีแต่ผมเท่านั้น ที่ดกชนะเลิศ


รูปตอนที่น้ามิ้งค์มาเยี่ยมหลาน
(ตอนนี้น้ามิ้งค์กลับไทยแล้วจ้า)
แล้วเราจำวันที่เพิ่งกลับจากโรงพยาบาลได้ดี
คิดว่าคงไม่ลืมวันนั้น
เพราะว่าเป็นวันแรกที่ต้องเริ่มชีวิตประจำวันสามคน พ่อ แม่ ลูก
ตื่นเต้น กลัว กังวล มีความสุข ปนเปกันไปหมด

ห่อเป็นแหนม ตั้งอยู่บนโซฟาตลอด

นี่เราอยู่บ้านกันแล้วหรือคับคุณแม่ อู้~~~

เริ่มได้สำรวจลูกเป็นครั้งแรก ดูแขนที่รูปด้านขวาสิคะ ผอมม๊าก
ในที่สุด จากเบบี๋ ก็ต้องเติบโตขึ้นเนอะ
เราจะให้เค้าเป็นทารกอยู่ตลอดไม่ได้
แม้ว่าใจอยากจะสต๊าฟเค้าไว้ก็ตาม
แต่อีกใจก็ต้องการเห็นเค้าเติบโต อยากทำกิจกรรมต่าง ๆ กับเค้าในแต่ละช่วงของเค้า
^^
ฌอนโตขึ้นเยอะแล้ว และรู้เรื่องมากขึ้น
อย่างเวลาอาบน้ำ แต่ก่อนตอนยังเล็ก จะร้องไห้
พอเริ่มพ้นสองสามสัปดาห์ไป เค้าก็ชอบอาบทันที
นิ่ง เฉย มองหน้าเจตลอด ถ้าเค้ารู้สึกกลัว เค้าจะจับเสื้อเจแน่น
แล้วก็จะผ่อนคลาย เล่นน้ำสบาย
นี่ติดกับว่าเป็นหน้าหนาวแล้ว ไม่งั้นจะให้เล่นน้ำนานหน่อย

ตอนแรก ๆ ยังไม่ค่อยชอบ

เดี๋ยวนี้สบายยยย..ย
(เริ่มอวบขึ้นแล้วด้วย)
อย่างที่ชอบแปะคลิปในไดว่าเราชอบคุยกัน
ทำให้ฌอนคุยเก่งมาก
แต่ไม่รู้ว่าเวลาคนอื่นชวนคุย เค้าจะคุยมั้ย อันนี้ยังไม่ได้ลองเลย
รู้แต่ว่ากับพ่อและแม่(โดยเฉพาะแม่) เม้าท์แตกอย่างแรง 555

เช้าตรู่วันนี้นี่เอง

ท่านี้แสดงว่ากำลังเม้าท์ ๆ ๆ
เดี๋ยวนี้ชันคอเก่งขึ้นเยอะ
พอชันคอปุ๊บ สองขาก็เด้งไปด้วย เหมือนซุปเปอร์แมนกำลังบินเลย
ท่านี้จะทำให้กระดูกตรงเอวด้านหลังเค้าแข็งแรงเพื่อที่จะฝึกนั่งต่อไปข้างหน้า
ยังไม่หงายเสียที พยายามอยู่ แต่เริ่ม ๆ ตะแคง ๆ ล๊ะ
ต้องให้แม่ช่วยผลักดันเข้าสู่วงการการ พลิก 555

ถ่ายเช้าวันนี้เช่นกัน ยังมืด ๆ อยู่เลย
นอกจากนี้เค้าก็ยังอยู่ในเตียงคนเดียวได้บ่อยขึ้นและนาน
แต่กลางวัน บางทีก็ไม่เอาเตียงเลยก็มี ส่วนมากต้องกกนอน
แต่พอกลางคืนปุ๊บ ถีงไหนถึงกัน เกาะเตียงได้ทันที
บางทีหลับเองได้เลย โชคดีไป
ก่อนหน้านี้จู่ ๆ ก็นอนกลางคืนยาก ตื่นบ่อย
ตอนนี้กลับมาดีเหมือนเดิม บางทีเราตื่นแล้วก็ต้องชะโงกดูว่าลูกอยู่ดีหรือไม่
ทำไมนอนน๊าน นาน

เล่นไปคนเดียว ง่วงแล้วเค้าก็จะเรียกเอง
นอกจากนี้ ก็เริ่มออกนอกสถานที่ได้แล้ว
แต่ว่าต้องออกกันไปด้วยกัน เพราะเรายังไม่เคยเอาลูกออกไปที่ไหนนาน ๆ คนเดียว
ยกเว้นไปรวมกลุ่มแม่ ๆ หรือพาเค้าไปตรวจร่างกาย
ฌอนไม่ได้นั่งรถเข็ญนานแล้ว ไม่รู้ว่าจะยอมนั่งมั้ย ยังไม่ได้ลองเลย
ตอนนี้ใช้กระเป๋าจิงโจ้อย่างเดียว แต่คงแบกไม่ค่อยไหวแล้ว
อาจจะต้องฝึกรถเข็ญเร็ว ๆ นี้

ออกนอกสถานที่ไกลจากบ้าน และนานพอสมควรเป็นครั้งแรก คืองานวันเกิดพี่เจนนี่น่ะเอง
ตอนเช้า ๆ จะมีความสุขที่ได้ตื่นมาเห็นลูก
ลูกเองก็จะยิ้มร่าเริงแต่เช้าทั้งกับแม่และกับพ่อ
เจไปทำงานก็จะคิดถึงลูกแทบแย่ ต้องโทรมาหา

เจแอบเขียนที่กระจกก่อนไปทำงาน เขียนว่า ฌอน (Sean ) ^^

พ่อลูกร่ำลากันตอนเช้า ๆ

แป๊บเดียว เดี๋ยวพ่อกลับมาน้า ~~
สามเดือนนี้ถือว่าสำคัญสำหรับเราสามคนมาก
เพราะใกล้จะถึงวันเกิด 100 วันของฌอนแล้ว
เป็นธรรมเนียมเกาหลีน่ะเอง
เราตื่นเต้นกันมาก
แม้ว่าจะมีกันแค่สามคนพ่อแม่ลูก แต่ถือว่าสำคัญ
ไว้ค่อยมาเล่าเรื่องนี้ต่อค่ะ
วันนี้เม้าท์เยอะล๊ะ
^^